اگر برخلاف تمام امید و آرزوهایمان، ما از میرایی راه فراری نداشته باشیم، آیا میرایی زیبایی و شکوه خاص خودش را ندارد؟ با وجود این که ما در برابر زودگذری زندگی خود تقلا می‌کنیم و شاکی می‌شویم، آیا ممکن است در این زودگذری چیزی شکوهمند بیابیم؟آیا ممکن است ارزش وبهایی که برای وجود قائل هستیم در همین موقتی بودن آن داشته باشد؟ و من به سرئوس شب فکر می‌کنم، گیاهی که بیشتر ایام سال شبیه علفی زمخت است اما یک شب در تابستان گل‌هایش باز می‌شود و گلبرگ‌های سفید ابریشمی خود را را نشان می‌دهند که پرچمی زرد رنگ و قیطانی را احاطه کرده‌اند و یک گل کامل دیگر، مثل شقایق دریایی کوچکی، درون گل بیرونی جای گرفته است. صبح می‌شود گل پژمرده شده است، تنها یک شب در سال، به همان شکنندگی و زودگذری زندگی در کائنات.