اگر مشتاق علم روانشناسی و رواندرمانی باشید حتما اسم اروین د. یالوم را شنیدهاید. کتاب من شدن، زندگینامهی اوست که از زبان خودش نوشته شده است. این کتاب من شدن بالغ بر سی قسمت است که در هر قسمت از آن، بخشی از یالوم را میبینیم و با او آشنا میشنویم. هر بار که فصلی را شروع به خواندن میکنیم قسمتی از زندگی یا خاطرات او را مرور میکنیم. یالوم در این کتاب خود جوانیاش را جلوی خود حاضرش تصویر کردهاست، در اتاق محل کارش. و شروع به روانکاوی خود میکند. جالب این که با صداقت و راستی، به اشتباهات و خطاهای خود اعتراف میکند. به طور مثال اولین مطلبی که در کتاب میخوانیم، آزاری است که هفتاد و سه سال پیش از نوشتن کتاب، یعنی در سن دوازده سالگیاش، به دختر بچهای میرسانده.
«سالهای پیش از مریلین اغلب سیاه و سفید به ذهنم میآید: بعد از او بود که رنگ وارد زندگیم شد. دیدارمان را با وضوحی غیر عادی به یاد میآورم.» «زندگی خانوادگی ما پر است از بازی. من با هر سه پسرم در زمین تنیس محله تنیس بازی میکردم _آنها از بهترین خاطراتماند. به رید و ویکتور از همان ابتدای کودکیشان شطرنج یاد دادم و آنها شطرنجبازان قهاری شدند.» «بله، اعتراف میکنم که از رسیدن به این آخرین پاراگراف وحشتناک میترسم. همیشه تودهای کتاب در ذهنم داشتم که منتظر بودند نوشته شوند، ولی دیگر تمام شد.»
اروین د. یالوم، روانپزشک و نویسندهی ٩٠ ساله، متولد ایالات متحدهی امریکاست. او در سال پنجاه و شش، و شصت میلادی به ترتیب در بوستون، رشتهی پزشکی و در نیویورک، رشتهی روانپزشکی فارغ از تحصیل خود شد. سه سال بعد تدریس خود را در دانشگاه ستنفورد آغاز کرد و در همین دوره الگوی روانشناسی هستیگرا را پایگذاری نمود. در سال نود و دو رمان موفق وقتی نیچه گریست را به جوامع عرضه کرد و ده سال بعد موفق به کسب جایزهی انجمن روانپزشکی آمریکا شد. لازم به ذکر است که کتاب من شدن آخرین اثر منتشر شده از او میباشد.
همیشه برای افراد عادی مورد کنجکاوی بوده است که آیا یک روانکاو، احتیاج به روانکاوی ندارد؟ چگونه خودش به این چالش کشیده میشود؟ و در این حالت چه رفتاری از او سر خواهد زد؟ در کتاب من شدن، اروین د. یالوم خود را به این چالش دعوت کرده است. چالشی که شاید هر روانکاوی حاضر به انجام آن نباشد. در مسیر خط به خط این کتاب، ما خاطرات نویسنده را از کودکی تا به حالش میخوانیم. با موانع راهش رو به رو میشویم و راهکارش را برای مبارزه با هر سختی جانفرسا را میفهمیم. به زمانهایی میرسیم که جرقهی کتابهای گوناگونش خورده شده است. این طور با طرز و فکر و شیوهی نگارشش بیشتر آشنا میشویم. مثلا این که چرا کتاب وقتی نیچه گریست نوشته شد؟ او چه انتظاراتی از آن داشت و کدامها برآورده نشد؟ حتی در بخشهای انتهایی کتاب چند خطی هم از زبان او، در مورد وطنمان ایران میشنویم. دربارهی این که که حسی در مورد چاپ کتابهایش به زبان فارسی دارد و تصمیمش برای سفر به ایران چیست.
مطالعهی این کتاب برای افرادی که به شیوهی کار اروین یالوم علاقهمند هستند، و میخواهند بدانند که او چطور به اینجا رسید میتواند هیجانانگیز باشد. اگر مشتاق ارتباط بیشتر با روانکاوان بزرگ هستید حتما کتاب من شدن را بارها و بارها بخوانید.
نظر
هنوز نظری وجود ندارد